Quiet Stories

When Rain Stayed

Some flowers stay with me long after their time in bloom has passed.

Sometimes I find a flower lying beneath a shrub, held in wet moss, or curled by sun and wind. I do not see it as something that has lost its beauty. It has simply entered another moment of its life — and sometimes that is the moment I want to remember.

A flower fallen from a branch.
A petal resting on wet earth.
A leaf twisted into an unusual shape.
Tiny stamens, feelers and frilled edges that become even stranger, and sometimes even more beautiful, after the flower has finished blooming.

I do not pick these flowers up to pretend that they are still in bloom. I am not trying to turn back time or restore them to some earlier perfection.

I want to remember them as they were when our paths crossed.

Sometimes I find them just after rain, with their petals pressed against the earth. Sometimes they have been lying dry beneath a shrub for a long time. Others come to me through people who let me gather what has fallen in their gardens.

Every flower brings a different moment with it — the light, the weather, the place, and the feeling that came over me when I first saw it.

I have always loved rain and drops of dew. I see them as tiny lenses through which the world becomes, for a moment, larger, deeper and more mysterious.

A single drop resting at the end of a petal can hold the whole sky.

When I was first given resin, I felt that perhaps I had found a material that would allow me to come closer to this world. Not only to preserve the flower itself, but also to save something of its meeting with water and light.

That is why resin is never simply a clear coating to me.

It becomes rain. Dew. Sometimes ice. Sometimes light resting at the edge of a petal. It follows the flower’s natural folds, gathers at its tips, and forms drops in the very places where real rain might have left them.

These flowers do not always become jewellery. Sometimes they become a small object — a trace of an encounter between a plant and a person, between passing and remembering.

I do not feel that nature is simply the background to our lives. Human beings do not stand at its centre. We are part of a much larger living world, alongside trees, animals, flowers, rain and light.

Perhaps that is why these small things ground me.

They remind me that I do not have to understand everything or be in control of it. I can simply look, touch gently, and for a moment be part of what is happening.

I am not stopping the life of a flower.

I am keeping the memory of the moment our worlds met.

This story also grows from the world of Duch — a place where nature, light and all that cannot be touched remain very close to one another.

Kiedy deszcz pozostał

Niektóre kwiaty zostają ze mną długo po tym, gdy minie ich czas kwitnienia.

Czasem znajduję kwiat leżący pod krzewem, zatrzymany w mokrym mchu albo zwinięty przez słońce i wiatr. Nie widzę w nim czegoś, co utraciło swoje piękno. Po prostu znalazł się w innym momencie swojego życia — i czasem właśnie ten moment chcę zapamiętać.

Kwiat, który spadł z gałązki.
Płatek leżący na mokrej ziemi.
Listek wykręcony w niezwykły kształt.
Maleńkie pręciki, czułki i falbanki, które po przekwitnięciu przybierają jeszcze dziwniejsze, a czasem jeszcze piękniejsze formy.

Nie podnoszę tych kwiatów po to, żeby udawać, że nadal kwitną. Nie próbuję cofnąć czasu ani przywrócić im dawnej doskonałości.

Chcę zapamiętać je takimi, jakimi były w chwili naszego spotkania.

Czasami znajduję je zaraz po deszczu, z płatkami przyklejonymi do ziemi. Czasem leżą już wysuszone pod krzewem. Inne trafiają do mnie dzięki ludziom, którzy pozwalają mi zebrać to, co opadło w ich ogrodach.

Każdy z tych kwiatów przynosi ze sobą inną chwilę — światło, pogodę, miejsce i uczucie, które pojawiło się we mnie, kiedy go zobaczyłam.

Od zawsze kochałam deszcz i krople rosy. Widzę w nich maleńkie soczewki, przez które świat na chwilę staje się większy, głębszy i bardziej tajemniczy.

Jedna kropla zatrzymana na końcu płatka potrafi pomieścić całe niebo.

Kiedy po raz pierwszy dostałam żywicę, poczułam, że być może znalazłam materiał, który pozwoli mi zbliżyć się do tego świata. Nie tylko zachować sam kwiat, ale również ocalić coś z jego spotkania z wodą i światłem.

Dlatego żywica nie jest dla mnie tylko przezroczystą powłoką.

Staje się deszczem. Rosą. Czasem lodem. Czasem światłem, które zatrzymało się na brzegu płatka. Spływa po jego naturalnych zagięciach, zbiera się na końcach i tworzy krople tam, gdzie mógłby pozostawić je prawdziwy deszcz.

Nie zawsze te kwiaty stają się biżuterią. Czasem powstaje z nich mały obiekt, ślad spotkania pomiędzy rośliną a człowiekiem, pomiędzy przemijaniem a pamięcią.

Nie czuję, że natura jest jedynie tłem dla naszego życia. Człowiek nie stoi w jej centrum. Jesteśmy częścią większego, żyjącego świata — obok drzew, zwierząt, kwiatów, deszczu i światła.

Może właśnie dlatego te drobne rzeczy tak bardzo mnie osadzają.

Przypominają mi, że nie muszę wszystkiego rozumieć ani nad wszystkim panować. Mogę po prostu patrzeć, dotykać ostrożnie i przez chwilę być częścią tego, co się wydarza.

Nie zatrzymuję życia kwiatu.

Zachowuję pamięć chwili, w której spotkały się nasze światy.

Ta opowieść wyrasta również ze świata „Ducha” — miejsca, w którym natura, światło i to, czego nie można dotknąć, pozostają bardzo blisko siebie.